آدمی

در نظام‏های خودکامه، بیش و پیش از هر چیز، آن‏چه در انسان‏ها دست‏خوش تغییر می‏شود معنایی‏ست که از انسانیت خود دارند. خودکامگی همواره با فروکاستن انسانیت انسان‏ها برای خود جا باز می‏کند. در واقع در جامعه‏ای که انسان‏ها به‏ ظرفیت‏های انسانی خود آگاه باشند جایی برای خودکامه باقی نخواهد ماند. سوژه‏‏ها در نظام خودکامه بر مبانی گوناگون، از جمله جنسیت، به سوی ابژه‏هایی صرف، ابژه‏ی عمل خودکامه، تقلیل می‏یابند. بدین‏سان نخستین پایگاه رسانه‏ای خودکامه، فرد تحت خودکامگی‏ست: سوژه‏ای که خود سوژه بودن خویش را نفی می‏کند. از آن‏جا که سوژه‏‏ی تحت سرکوب، مورد خطاب واقع شدن را از یاد برده‏ است، هم‏واره از خویشتن می‏پرسد: «آیا من هم آدم‏ام؟»


* Jackson Pollock.